Mijn glasobjecten moet je kunnen vasthouden,' vindt Winnie Teschmacher (1958), die juist zoekt naar de kracht die glas ook in zich draagt. Licht is daarbij onmisbaar: zonder licht geen helderheid, geen inzicht. Haar glasblazer in Engeland vormde de eieren, waarna Teschmacher ze stuk voor stuk heeft geslepen. Ieder ei vergroot en kantelt wat je erachter houdt. 'Ik vind het van belang dat ik de kijker in een sfeer kan brengen van aandacht, verbazing en stilte.' Het beukenhouten plaatje biedt daarom nog een subtiele toegift met de woorden I am. Die woorden roepen oneindig veel associaties op die voor iedereen verschillend zullen zijn. Zo voegt haar glaswerk zich als een kameleon naar de wereld van zijn nieuwe eigenaar.