Ernst Moritz Geyger - 1895 - original Radierung mit Aquatinta "Der Riese" von Friedr. Nietzsche (1888) - Verkocht

• Grote 19e-eeuwse originele ETS (Aquafort) op papier “der Riese” uit 1895, gemaakt door de Duitse kunstenaar Ernst Moritz Geyger (1861 – 1941). Origineel, afgebeeld en gesigneerd Potlood. Het schilderij is tevens een illustratie van Friedrich Nietzsche's “The Giant” in Pan 1895 ([Berlijn, F. Fontane & Co., 1895). Inclusief het passe-partout in het formaat 50 x 35 cm. Verpakt in goede staat.

Ernst Moritz Geyger bezocht van 1878 tot 1883 de Berlijnse Academie voor Schone Kunsten, waar hij onder toezicht stond van Paul Meyerheim. Als hoogleraar dierenschilderen was Meyerheim een van de belangrijkste vertegenwoordigers van zijn vakgebied en nam hij zijn studenten vaak mee naar de dierentuin om de anatomie en het gedrag van inheemse en exotische dieren voor levende voorwerpen te bestuderen.
In 1886 ontving Geyger een gouden medaille voor zijn schilderij “Veevoedering”. De onconventionele compositie van het motief werd geprezen, evenals de hyperrealistische schilderstijl, die deed denken aan de traditie van de Hollandse meesters uit de 17e eeuw en tegelijkertijd als modern werd ervaren. In het voorjaar van 1887 schilderde Geyger zijn laatste schilderij, Wijsheid, in slechts één dag. Het toont een bijna levensgrote maraboe met een halo en leidt naar de grotesken van dieren waar de kunstenaar al een tijdje mee bezig is. In etsen als ‘Little Ape Disputation’ of ‘Great Ape Dispute on the Descent of Humanity’ pakt Geyger het debat over de theorieën van Charles Darwin op en zet ze satirisch op hun kop. Hij komt dichter bij de populaire apenschilder Gabriel von Max.
Hoewel Geyger als schilder en graficus groot succes genoot, gaf hij deze twee genres op ten gunste van de beeldhouwkunst. Zijn eerste werk is een bronzen groep die een nijlpaard voorstelt dat wordt aangevallen door een leeuw. De dramatische compositie en het meesterlijke beitelwerk, dat de kunstenaar jarenlang met de hand uitvoerde, leverden hem grote bewondering op. Met de bronzen doorntrekker betreedt Geyger opnieuw het rijk van de groteske dieren. Het verwijst naar de oude marmeren sculptuur Il Spinaro, nu in de Vaticaanse Musea, waarin de jongen die een doorn uit zijn voetzool trekt, wordt vervangen door een varkensaap op een fluwelen kussen. Geygers belangrijkste sculpturale werk toont daarentegen een oude naakte krijger met zijn boog tot aan het gevest getrokken en op het punt zijn pijl naar een doel in de verte te schieten. Met dit zielige ideaal van mannelijkheid raakt Geygers boogschutter de zenuw van de tijd. In 1900 kocht keizer Wilhelm II een afgietsel van het bijna vijf meter hoge beeld voor de paleistuinen van Sanssouci, en al snel werden kleinere versies op prominente locaties in Duitse steden geïnstalleerd.
Het feit dat Geyger tijdens zijn leven in de vergetelheid raakte, ondanks zijn opmerkelijke successen op alle gebieden van de beeldende kunst, is waarschijnlijk te wijten aan een schandaal dat hem niet in een goed daglicht stelde. Zijn goede vriend, Max Klinger, beschuldigde hem ervan het geld dat hem ter beschikking was gesteld om de particuliere Duitse Academie in Florence op te richten, te hebben verduisterd. Aan het einde van de jaren negentig van de negentiende eeuw brachten Geyger en Klinger hun geschil publiekelijk in de pers naar voren. Hoewel een proces wegens smaad en laster tussen 1901 en 1903 in een schikking eindigde, werd Klinger algemeen als de overwinnaar beschouwd. Geygers reputatie was zo beschadigd dat hij zich terugtrok in Florence, waar hij sinds eind jaren tachtig met tussenpozen had gewoond. Een paar jaar later richtte Klinger, met de steun van verschillende beschermheren, de Villa Romana op, waar vandaag de dag nog steeds Duitse kunstbeursstudenten verblijven.