Debora Duyvis - een in 1928 gemaakte naïeve kopergravure "Ibiza Espana" - potloodgesigneerd

• Medium:  kopergravure op papier
• Datering: 1928
• Genummerd: 
• Gesigneerd: met potlood rechtsonder
• In goede staat
• Getiteld: "Ibiza Espana"
• losbladig - bladmaat 28 x 38cm

DUYVIS, Debora Geertruida (geb. Amsterdam 17-2-1886 – gest. Amsterdam 29-10-1974), grafisch kunstenares en illustratrice. Dochter van Jacob Duyvis (1854-1943), ondernemer, en Eva Loos (1856-1924). Debora Duyvis had vanaf ongeveer 1926 tot aan zijn dood een relatie met Richard Nicolaus Roland Holst (1868-1938), beeldend kunstenaar.
Debora Duyvis was de oudste dochter in een gezin van vier. Met haar broers Jan (1884-1979) en Hugo Jacob (1890-1962) en haar zusje Johanna (1892-1974) groeide ze op in een gegoed Amsterdams milieu. Haar moeder was doopsgezind, haar vader was een welgestelde, Nederlands-hervormde ondernemer in koffie en aanverwante producten. De kinderen werden als Nederlands-hervormd geregistreerd.
Na de lagere school werden Debora en Johanna naar kostscholen in België, Duitsland en Engeland gestuurd, als voorbereiding op een deftig huisvrouwenbestaan. Debora ambieerde echter een artistieke loopbaan, vond een atelier aan de Herengracht en gaf zich op aan de Rijksacademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam, waar ze in 1911 – inmiddels 25 jaar – werd toegelaten. Op de academie genoot zij een gedegen opleiding in de grafische kunsten onder leiding van professor Johannes Aarts. Zij beoefende verschillende grafische technieken, maar specialiseerde zich in de lijngravure, een moeilijke en kostbare diepdrukvorm waarin het beeld met een burijn in een koperplaat wordt uitgestoken. Na haar afstuderen kreeg ze van 1916 tot 1918 een zogeheten loge op de Rijksacademie en mocht ze zich zonder daarvoor lesgeld te betalen verder bekwamen in het graveren met de burijn. Dat deed ze bij de toenmalige directeur van de Rijksacademie, Antoon Derkinderen, met wie zij een goede band had en die haar zeer stimuleerde.
Burijngraveerster
Debora Duyvis maakte aanvankelijk vooral portretten in verschillende grafische technieken, maar ze was niet tevreden over haar werk en vertrok in 1921 voor acht maanden naar Italië. Dat bracht haar niet wat ze zocht en ze ging het jaar erop naar Parijs. Na de dood van haar moeder in 1924 keerde ze terug naar haar vader in Amsterdam, maar gerustgesteld over zijn situatie pakte ze haar reizende kunstenaarsbestaan weer op en trok naar Corsica, Mallorca, Ibiza, Venetië en andere steden in Noord-Italië, alsook naar Bretagne. Ook werkte ze in Veere en Middelburg. Op haar reizen deed ze de inspiratie op die ze zocht en tekende ze wat ze zag. Ze verwerkte haar tekeningen van lokale klederdrachten, berglandschappen en havengezichten tot grafiek waarin ze levendige voorstellingen creëerde door met het perspectief te schuiven en de voorstellingen te stapelen.
In de loop van de jaren dertig ontplooide Duyvis zich volledig als kunstenares. In 1931 had zij haar eerste solotentoonstelling bij kunsthandel Santee Landweer in Amsterdam en na een lovend artikel van kunstcriticus Bram Hammacher in Elsevier’s Maandschrift (1933) was haar reputatie als burijngraveerster voorgoed gevestigd. Kunsthandel J.H. de Bois exposeerde haar werk in Haarlem en Den Haag en ook in het buitenland. In 1933 werd ze gevraagd om haar leermeester Aarts op te volgen als docent op de Rijksacademie. Hoewel het een eervol verzoek was, deed ze het niet; ze wilde haar vrije kunstenaarschap niet opgeven. In hetzelfde jaar trad ze wel toe tot de jury van de Prix de Rome voor de grafische vakken – ook in 1937 en 1941 was ze jurylid. Vanaf 1935 was Debora Duyvis lid van de Vereeniging tot Bevordering van de Grafische Kunst (De Grafische) en exposeerde ze met deze vereniging. Na de dood van haar geliefde Rik Roland Holst in 1938 regelde zij met Bram Hammacher en glasschilder Willem Bogtman diens nalatenschap. De afhandeling daarvan zou tot 1962 duren.